41. EFENDİMİZİN DUASININ BEREKETİYLE AÇLIĞIN HİSSEDİLMEMESİ

41. EFENDİMİZİN DUASININ BEREKETİYLE AÇLIĞIN HİSSEDİLMEMESİ
İmran b. Husayn (radıyallahu anh) anlatıyor: Allah Resûlünün yanında otururken, kızı Fâtıma geldi ve O’nun tam karşısına oturdu. Efendimiz,
“Yaklaş yanıma Fâtıma!” buyurdu. Fâtıma biraz yaklaştı. Daha fazla yaklaşmasını istedi. Biraz daha yaklaştı Fâtıma. Daha yakınına gelmesini istedi. Nihayet Fâtıma, Efendimizin tam önüne geldi. Fâtıma’nın yüzü sapsarı ve kansız görünüyordu. Allah Resûlü, parmaklarının arasını açtı ve avucunu Fâtıma’nın iki kürek kemiği arasına koydu. Başını kaldırarak şöyle dua etti:
“Ey açları doyuran, ihtiyaçları gideren ve düşkünleri ayağa kaldıran Allah’ım! Muhammed’in kızı Fâtıma’ya açlık verme!” Bu duanın akabinde, Fâtıma’nın yüzündeki solgunluğun kaybolduğunu ve benzine kan geldiğini bizzat müşahede ettim. Daha sonra, Fâtıma’ya bu olayı sorduğumda bana şöyle dedi: “Bak İmran! Ondan sonra hiç açlık hissi duymadım.”78